BORÇLAR KANUNU

“Borçlar Kanunu”, borç ve alacak iliş kilerini düzenleyici hukuk kurallarının başlıca kaynağını oluşturan bir kanundur. 8 Mayıs 1926 tarihinde 818 numara ile yayımlanan bu kanun, aslında “Medeni Kanu” nun tamamlayıcı bir kısmıdır.
“Borçlar Kanunu”ndaki kuralların aslı je menşei Roma hukukuna dayanır. Fakat bu kurallar, ticari ve ekonomik hal ve şartlardaki değişiklikler sonucu olarak hayli gelişmiştir. Çünkü borç ilişkilerinin tanziminde etken olan başlıca düşünce ve görüş kredidir.
Alacaklı borçluya kredi yapan, güvenen kimsedir. Alacaklı borcun ödeneceğine güvenerek, borçlunun serbestçe tasarruf edebilmesine muvafakat etmektedir. Kredi ise zamanına göre değişir. Eski zamanlarda pek sınırlı olan kredi modern toplumlarda hayli gelişmiş ve gelişmektedir. “Borçlar Kanunu” nda hâkim olan bu kredi fikrine dayanarak bazı hukukçular borç deyimini “hukuki açıdan dikkate alınan kredi” ve krediyi de “ekonomik bakımdan dikkate alınan borç” olarak nitelendirmektedirler.
“Borçlar Kanunu”; birisi borç ilişkileri hakkında genel hükümlere (madde 1 181) ve diğeri de akdin çeşitli cinslerine ait (madde 182 541) olmak üzere iki kısmı kapsar. Konuları kolaylıkla bulmaya yardım edebilmek için sistematik bir sıralama yapılmıştır. Birinci kısma ait

Yorum Yaz

Your email address will not be published.

*