BANKACI

Bankada görevli veya bankacılığı meslek yapmış kişiye, ya da banka işleri uzmanına verilen addır.
Türkçe’de bankacı ve banker ayrı kavramlardır Bankacı, bu iş kolunu meslek edinenlerin sıfatıdır. Banker ise, bankacı durumunda olmaksızın; para, altın ve diğer menkul değerler ticartiyle uğraşanlardır, aynı zamanda büyük sarraf demektir. Mecazi anlamda da çok zenginlere bu ad verilmektedir.

de edebilmeleri için gerekli nazarî bilgilerinin yanı sıra, işin gereklerine uygun bazı nitelik ve alışkanlıkları da olması lâzımdır. Bu bakımdan geliştirilmesi ve elde edilerek yerleştirilmesi zorunlu nitelik ve alışkanlıklara “Bankacılık Terbiyesi” denir.

Yalnız nazarî bilgileri olan ve fakat bankacılık terbiyesi almamış veya gelişmemiş bulunanlar Bankacılıkta başarı gösteremezler. Aslında bankacılık konusu; itibar, para ve bunlarla ilgili hizmetler olduğu için bankacılık terbiyesinin temelinde emniyet ve itimat yatar. İş sahiplerine güven vermek, düzenli, dikkatli çalışmak ve işde sür’ at göstermek; aranan vasıflardandır. Bu nedenle; Banka binalarının yapılışında, donatılısında, servislerinin yerleştirilmesinde, temizliğinde, banka personelinin giyiniş, görgü ve yaşayışında, müşterilere karşı davranışında İntizam, dikkat ve itina istenilir.

Bundan başka bankaya gelen ve bankadan çıkan yazıların ve belgelerin işlem şekli, belgelerin hazırlanışında dikkat edilecek noktalar hep özel bir terbiyenin sonucu olarak yerleşir ve kökleşir.

Banka meslek terbiyesinin bankanın her servisi için özellik gösteren yanları vardır Bir veznedarın meslek terbiyesiyle bir kambiyo memurunun meslek terbiyesi ayrı özellikler taşır. Nasıl her insan yaradılıştan ayrı ayrı meslekler için elverişli nitelikler taşıyorsa, memurların bankacılıkta belli servislerin iş özellikerine göre ayrıca terbiye edilmeleri gereklidir. Yaradılış itibariyle içine kapanık fakat yetenekli bir memurun aktif servislerden çok kapalı servislerde çalıştırılması ve orada yetiştirilmesi daha uygun olur.

Yorum Yaz

Your email address will not be published.

*